Келтирилган мақолада юртимиз ёшларига қаратилаётган эътибор, ғамхўрлик мамлакатимизда олиб борилаётган сиёсатнинг энг устувор йўналишларидан бирига айланаётгани, кўплаб соҳаларда қўлга киритилаётган марралар, ютуқлар, ғамхўрлик ва ёшларни қўллаб-қувватлаш масалалари, ҳамда ёш шоиранинг ижоди ва ҳаёти, унинг босиб ўтган сермазмун умри, забт этган марралари ҳақида маълумотлар келтирилган.

“Таржимадан мақсад – таржима эмас, аслият, – деган   эди истеъдодли шоир ва таржимон Тилак Жўра, – таржимада таржима туртиб турмаслиги, балки аслият бўртиб турмоғи даркор”. Таржимада аслият бўртиб туриши таржимондан жуда кўп фазилатларни талаб қилади. Бадиий таржима юксак профессионал савияда бўлиши учун таржимон сўз санъатини нозик  ҳис қиладиган ижодкор бўлиши керак. Шу билан бирга, таржима назариясини чуқур билиши, таҳрир масаласи, сўз устида ишлаш маҳорати, бадиий тил хусусиятларини пухта эгаллаган бўлиши зарур.

Ушбу маколада бадиий маҳорат қирралари, образ яратиш, содда ва самимий характерлар тасвири, қаҳрамон руҳиятини табиат манзараси билан уйғунлаштира олиш, ҳаётий асосга қурилган бадиий воқелик, бадиий асар тилидаги жозибадорлик, ўйноқилик, бадиий тасвир воситаларидан ўринли фойдалана билиш каби масалалар таникли адиб Луқмон Бўрихоннинг “Бир томчи ёш” қиссаси мисолида ёритиб берилган.

Мифик тушунча ва образлар ҳар қандай ижодкор ижодида кўзга ташланувчи ўзига хос поэтик унсур саналади. Уларни структурал таҳлил асосида очиб бериш адабиётшуносликда долзарб масалалардан бўлиб, бунда ёзувчининг мифик образ ва тушунчаларига юклаган бадиий-эстетик вазифаси яққолроқ кўринади. Мақолада истеъдодли ёзувчи Нурали Қобулнинг “Дунётепанинг деви”, “Сариқ қизлар” ҳикоялари таҳлили мисолида дев, ажина, сариқ қиз каби мифик образларга янгича вазифа юклаганини очиб берилган. Бунда ровий-персонажнинг борлиқни англаши ва тушуниши, унинг бундай йўл тутишида она образининг ўрни ҳам кўрсатилган. Мифик образлар ҳикоялардаги сюжет композиция, образ тизимининг бадиий етуклигини таъминлаган.

Мазкур мақолада ўзбек шеъриятидаги фалсафий мушоҳадакорлик, рамзийлик асосида юзага чиқадиган маъноларининг ижодкор услубини кўрсатадиган восита эканлиги очиб берилган.

Мақолада XVI аср Бухоро маданий-маърифий ва адабий муҳитининг айрим ўзига хос хусусиятлари ҳақида сўз юритилади. Ўзбек давлатчилигини юз йил бошқарган шайбоний ҳукмдорларнинг  ислоҳотчи ва ижодкор сифатида, илм-фан ва маданият ҳомийси сифатидаги хизматлари тарихий манбалар асоосида кўрсатиб берилади.

Ушбу мақолада бугунги ўзбек насрида ўзига хос услубга, ўз оҳангига эга бўлган ёзувчи Луқмон Бўрихон бадиий ижоди, ҳикоянавис сифатида ижодида янги давр кишисини бадиий кашф этишнинг ўзига хос тамойиллари, анъанавийлик билан новаторликни уйғунлаштириш, ижодий индивидуалликка интилиш каби қатор масалалар хусусида сўз юритилган. Адиб ижодида образларнинг айни вақтда тагмаънода ўзида давр белгиларини, замон дардларини, юксак инсоний ҳис-туйғуларни акс эттирган шахслар сифатида тасвирланиши бир қатор ҳикоялари мисолида таҳлилланади  ва тегишли хулосалар берилган.

Креативлик (лот., инг. “create ” – яратиш, “creative ” яратувчи, ижодкор) – индивиднинг янги ғояларни ишлаб чиқаришга тайёрликни тавсифловчи ҳамда мустақил омил сифатида иқтидорлиликнинг таркибига кирувчи ижодий қобилияти маъносини ифодалайди. Шахснинг креативлиги унинг тафаккурида, мулоқотида, ҳис-туйғуларида, муайян фаолият турларида намоён бўлади. Креативлик шахсни яхлит ҳолда ёки унинг муайян хусусиятларини, зеҳни ўткирликни тавсифлайди. Шунингдек, креативлик иқтидорнинг муҳим омили сифатида акс этади. Талабаларда креатив фикрлаш кўникмаларини шакллантиришда ўқитувчи алоҳида ўрин тутади. Бу жараёнда “ўқитувчининг роли аудиторияда креативлик муҳитини яратишдан иборат.

Ушбу мақолада бугунги адабий жараёнда ўзига хос ўринга эга ёзувчи Луқмон Бўрихон ижоди, унинг қиссачиликдаги маҳорати ва ўзига хослиги масалалари муаллиф қаламига мансуб “Сирли муаллим” қиссаси мисолида конкретлашади. Aдиб қиссаларининг услубий-композицион қурилиши, образ яратиш, воқеаларни тасвирлаш, бадиий асар тилининг ўзига хослиги каби қатор масалалар хусусида сўз юритилган ва тегишли хулосалар берилган.

Таълим  кадрлар тайёрлаш миллий дастурини рўёбга чиқаришнинг муҳим жабҳаси, асосий омилларидан бири сифатида рақобатбардош кадрлар тайёрлашнинг асоси ҳисобланади. Шунинг учун ҳам таълим сифати ва самарадорлигини муттасил тарзда жамиятнинг талаб ва эҳтиёжлари даражасида сақлаш учун таълим соҳасида муайян ислоҳотлар, ўзгаришлар амалга ошириб борилади. Бироқ ривожланиш учун тақдим этилаётган қўшимчалар, янги мазмун ва ёндашувлар муайян талабларга жавоб бериши лозим. Таълимда бу омил педагогик талаблар асосида амалга оширилади.

Мақолада маданий тадбирлар орқали талабаларнинг онгини, дунёқарашини, бадиий тафаккурини ривожлантириш ва улар орасида ижодкор муҳитни яратиш мақсадида ўтказиладиган маданий тадбирларни савияли ташкил этишда таъсирчан воситалардан самарали фойдаланиш масалалари ёритилган.