Замонавий инсоният даврлар алманишинуви босқичида яшамоқда, яъни унда давлатнинг халқаро майдонда ўз мақсадига эришиши учун куч ишлатиш ўрнига бошқача, анча ахлоқийроқ ва маданиятлироқ, умуман прогрессив услубларни жорий қилиш босқичи бўлмоқда. Айнан “совуқ уруш”нинг тугаши ва унда Ғарбнинг узил-кесил ғалабаси янги тарихий даврни бошлаб берди. Бу ўзгаришнинг алоҳида ҳусусияти шундан иборатки, у анъанавий зўровонликнинг натижаси эмас, балки рақобатлашаётган Шарқ ва Ғарбнинг ўзаро келишуви ва компрамиси асосида намоён бўлди. Бу ўзгариш асосида олдинги жаҳон тартиботи ўрнини янгиси эгаллагани, ёки икки қутибли дунёдан кўп қутиблига айланаётгани билангина эмас, балки бу фундаментал, жуда чуқурроқ ўзгариш – яъни, халқаро муносабатларда олдинги мажбурлов–куч  ишлатиш методлари ўрнига, маданиятлироқ ва натижалироқ бўлган дипломатиянинг роли ошишига олиб келди.